Juryrapport Leespluim februari 2009

Wat gebeurt er als twee kunstenaars hun talenten bij elkaar steken? Of anders gezegd, wat levert de samenwerking tussen een dichter en een tekenaar op? ‘Een spin op sokken'! Hoe die eruit ziet, daarover laat de illustratie op het omslag geen twijfel bestaan en ook het eerste gedichtje is aan die spin gewijd.

Er volgen nog vijftien gedichtjes over allerlei onderwerpen. En één ding wordt al gauw duidelijk: de dichter, en in zijn kielzog de illustrator, heeft iets met getallen. Zeven bavianen; zeven poppen - waarvan er telkens één verdwijnt tot er één overblijft; negen golfjes; honderden huizen; negen eenen; zesentwintig parelmoeren knoopjes; tien lakeien; drie kusjes, ze spelen een rol in de vaak absurde gedichtjes van Ted van Lieshout. En de illustraties van Sieb Posthuma (bekend van onder andere Rintje op de kinderpagina van NRC Handelsblad) doen er nog een schepje bovenop. Soms zijn ze zelfs in de illustraties opgenomen,  zoals het geval is bij de tien lakeien waar de cijfers 1 tot en met 10 in hun lichamen zijn verwerkt, of in het zevenjarige kind in gesprek met haar opa van zeventig. De gedichten gaan van kort en eenvoudig, over bavianen die bananen eten, tot uitgebreid, over een prinsesje dat alles heeft maar vooral heel erg blij zou zijn als ze gewoon een meisje was en mama's lieve schat. Van het rebusachtige ‘1 2-tal 3-lingen' tot ‘Een schrijvertje schreef' waarvoor Van Lieshout zich ongetwijfeld heeft laten inspireren door ‘Het schrijverke' van Guido Gezelle, maar met een heel ander antwoord.

Een gedichtenprentenboek met veel variatie, zowel qua inhoud als toegankelijkheid. Ook kinderen die buiten de beoogde leeftijdsgroep vallen, kunnen er kijk- en (voor)leesplezier aan beleven. Maar wie bang is van spinnen is gewaarschuwd: er komen er nogal wat voor in het boek, met en zonder sokken.