Juryrapport Leespluim januari 2009

De agent heet Agent, de boef heet Boef en de politiehond... precies! Daarover kunnen alvast geen misverstanden ontstaan. Het begin is meteen al hilarisch, maar laat je daardoor niet op het verkeerde been zetten.

Het verhaal begint met een bijna huiselijke scène op het politiebureau. Achter tralies zit Boef te knutselen, aan de andere kant is Agent, met een schortje voor, bezig een sok te strijken. Dan nodigt Boef zijn bewaker uit om zijn plakwerkje te komen bekijken. Agent gaat erop in en trapt op het vloermatje dat Boef met lijm heeft ingesmeerd. Deze maakt van de verwarring gebruik en gaat er vandoor. Natuurlijk zet Agent meteen de achtervolging in, maar het is lastig lopen met een mat aan zijn voet. Maar Boef heeft een makkelijk te volgen spoor achtergelaten: tijdens zijn vlucht heeft hij van alles met lijm ingesmeerd. De kinderen op de speelplaats, een heer die ergens aanbelt, een verliefd paartje, een postbesteller, kortom, de hele maatschappij is ontwricht. Maar Agent is ook niet van gisteren, hij bedenkt een list, en ja hoor, Boef trapt erin. Dankzij Politiehond en tien rollen plakband wordt hij onschadelijk gemaakt en als een keurig ingepakt pakketje teruggebracht naar zijn cel.

Een doldwaas verhaal waarin de illustraties op spettererende wijze de tekst aanvullen. Vergelijk de illustratie van de speelplaats met vastgeplakte juf en kinderen met die van dezelfde speelplaats iets verderop in het boek. Of de botsing van Agent met een tuinman die een kruiwagen vol tuinkabouters voortduwt. En dan al die grappige details: het matje met ‘welkom' erop in de cel en de tuinkabouter die in een vogelnest is terechtgekomen. Wie het laatst lacht, lacht het best, of wie een kuil graaft voor een ander... en misschien weet u nog een passend spreekwoord bij dit verhaal te bedenken.