Juryrapport Leespluim mei 2009

Herman Kakebeeke in het juryrapport: 'Kinderen en dood horen niet bij elkaar, maar er zijn momenten waarop ze elkaar dicht naderen. Wat een intens verdriet kan de dood van een huisdier niet veroorzaken. Nog ingrijpender: de dood van een dierbare opa of oma. Gelukkig bezitten kinderen genoeg veerkracht om met zo´n gebeurtenis verder te leven'. Zoals bij Tara. Haar opa ligt ernstig ziek in het ziekenhuis. Zo ziek dat hij zelfs de drop die Tara heeft meegebracht niet mag eten. Dus maakt ze een tekening van Jopie, opa´s papegaai. Maar ook die mooie tekening maakt opa niet beter.

Als opa overleden is, heeft Tara veel verdriet, maar tegelijkertijd is ze nieuwsgierig. Wat is dood eigenlijk en hoe lang blijft opa dood? Altijd, zegt mama en Tara bedenkt dan zelf: 'Dood is een soort verhuizen. Opa Bart is weg en hij komt nooit meer terug.´ Even later de onvermijdelijke vraag of opa naar de hemel gaat; bij veel kinderen een oervoorstelling van de dood. In die eerste dagen na opa´s overlijden komt op tal van momenten en in allerlei situaties opa even langs: zijn gekke rijmpjes, zijn papegaai Jopie, het verdriet van Tara´s vader, het kringgesprek in de klas, de tekening die ze met een ballon naar opa opstuurt.

Op gevoelige en tegelijk nuchtere wijze wordt beschreven hoe vanzelfsprekend verdriet en alledaags plezier elkaar kunnen afwisselen. Tara wil niet mee naar de crematie, de gedachte aan opa in een vuur vindt ze te zielig. Trouwens, ze moet les geven op de papegaaienschool. Ze vertelt Jopie over opa en met veel geduld weet ze hem zover te krijgen dat hij ´opa´ zegt. Zo heeft ze toch iets om haar aan opa te herinneren. De jury: "Een integer verhaal dat zich uitstekend laat voorlezen, ook zonder dat meteen sprake is van een droevige aanleiding. De frisse illustraties dringen zich niet op maar zijn op een prettige manier dienstbaar aan het verhaal."